Voorzitter,
Vandaag sta ik hier met grote trots, maar ook met een enorme verantwoordelijkheid. Een gevoel wat u misschien herkent.
Trots, omdat ik hier als gekozen volksvertegenwoordiger mag spreken.
Trots, omdat ik weet dat ik op de schouders van mijn voorouders sta.
Verantwoordelijk, omdat ik weet dat dit podium een gedeeld podium is.
Het is niet alleen mijn podium, maar een podium voor veel mensen, die zich gehoord en gezien willen voelen. De mensen die jarenlang onderschat zijn of niet op de juiste waarde zijn beoordeeld.
Verantwoordelijk, omdat ik als geen ander weet dat woorden kracht hebben.
Mijn weg hiernaartoe was er één van onderschatting.
Niet één keer. Niet toevallig.
Maar structureel en overal!
Te beginnen bij mijn lage CITO score die ik als elfjarige kreeg.
Het eerste label werd geplakt. Het plafond werd voor mij bepaald.
Ik werd in een hokje geplaatst en dat deed me vanaf dat moment diep van binnen aan mezelf twijfelen.
Alsof talent zich laat vangen in hokjes. En een CITO score bepaalt wat de waarde van een kind is.
Maar ik ben opgevoed door sterke en liefdevolle Surinaamse ouders.
Helaas zijn mijn ouders acht jaar geleden overleden.
Maar zij hebben mij één ding geleerd.
Laat anderen niet je toekomst bepalen!
Mijn vader ‘Kenneth Joseph Gregorius Biekman’ was een trotse en behulpzame man.
Hij werkte als manager bij de IND en zei altijd:
“No mik nowansma sdong tap yu ede!
Laat je niet onderdrukken.”
En mijn moeder ‘Cornellie Hèlen Seedorf’ was een zorgzame en positieve vrouw.
Zij werkte als lerares in het primair onderwijs.
Mijn moeder onderwees generaties kinderen richting hun toekomst.
Dit deed ze met veel liefde en passie.
Ze zei ook altijd, dat al haar kinderen talent hadden.
Voorzitter u wilde mij niet op de blokfluit horen.
Vragen stellen is niet dom.
En kan niet bestaat niet, zijn uitspraken die vaak over haar tong rolde.
Mijn moeder leerde mij: “haal het beste uit jezelf,
ook als anderen het nog niet zien.”
Zij wist dat onderwijs meer is dan een ladder omhoog of omlaag.
Maar dat het een tuin is waarin je zaait en alle plantjes ziet.
Zelfs die in de schaduw staan.
Je geeft ze water om te groeien en te bloeien.
Met een lage CITO score op zak.
Inmiddels gescheiden ouders en twijfels of ik de MAVO aankon.
Begon ik aan de opleiding.
En daar kwam al snel het tweede label.
Dochter van een alleenstaande Surinaamse moeder.
‘Vader niet in beeld’.
Voorzitter,
U kunt zich de verbazing van mensen voorstellen.
Toen zij erachter kwamen dat mijn vader zeer betrokken was.
In mijn leven en schoolcarrière.
Ondanks de lage verwachtingen en labels
ben ik geslaagd en haalde ik mijn mavodiploma.
Dit was voor mij niet zomaar een papiertje, het was een overwinning!
Ik ging naar het mbo en slaagde met vlag en wimpel.
En ik leerde dat ik meer ben dan een cijfertje van de cito score.
Dit was het moment dat ik mij realiseerde,
Dat geen plafond – bepaald door een ander – mij zou tegenhouden.
Want onderschatting kan je tegenhouden.
Maar ik heb er mijn kracht van gemaakt.
Mijn eigen superpower van veerkracht, groei, geloof en verandering.
Want terwijl de ander zich blind staart op zijn eigen grootsheid.
Bouw jij in stilte.
Terwijl de ander zich bezighoudt met zijn eigen gelijk. Analyseer je.
Terwijl de ander op zoek is naar validatie van de buitenwereld.
Weet jij dat eigenwaarde van binnenuit komt.
Ik ging naar het HBO, trouwde, werd moeder en behaalde mijn
universitaire graad. Ik werd wethouder in Schiedam.
En nu. Nu sta ik hier!
Niet ondanks het mbo,
maar mede dankzij het mbo!
En ik weet dat dat voor veel meer mensen geldt.
En toch spreken we te vaak over het mbo alsof het een tweede keus is.
Alsof praktisch opgeleid minder ambitieus is.
Minder slim. Minder toekomst.
Hoe ziet de minister dat? Wat zijn de baankansen van mbo’ers ten opzichte van theoretisch opgeleide mensen? Hoe ziet de toekomst van MBO’ers eruit?
Voorzitter,
Het zijn juist de mensen met een mbo-diploma die veel levenservaring hebben.
Zij weten dat het leven of het onderwijs niet één rechte lijn is.
Maar dat er verschillende routes zijn die je kunt bewandelen.
We zien hen elke dag om ons heen. Zij helpen mensen vooruit.
In de zorg. In de techniek. In de publieke dienstverlening.
In de bouw. In het onderwijs.
Kortom: het mbo is het fundament van onze samenleving.
Daarom wil ik iets anders voor Nederland.
Ik zie een Nederland voor me waarin mbo studenten als waardevol en belangrijk gezien worden.
Waar mbo-ers, hbo-ers en wo-ers samen aan tafel zitten,
om te bouwen aan de toekomst van ons land.
Het feit dat JOBmbo voor het eerst in de geschiedenis
aan de formatietafel zat, om hun wensen duidelijk te maken.
Bevestigde wat ik allang wist.
MBO’ers zijn volwaardige gesprekspartners!
Voorzitter,
Als ik deze OCW-begroting een cijfer zou moeten geven, dan geef ik het een onvoldoende. Het onderwijs en de studenten worden onvoldoende op waarde geschat. Welk signaal geeft de minister af aan mbo studenten met deze begroting?
Daarom ben ik trots dat D66 met het coalitieakkoord, weer investeert in het onderwijs! D66 kiest voor de waarde van mensen.
Voor kansengelijkheid en voor de toekomst van ons land.
Het is een morele keuze.
Een keuze over wie we zien.
Wij geloven in het mbo.
Daarom zorgen we ervoor dat MBO’ers gelijke toegang krijgen tot sport, cultuur en huisvesting. Dat zij een bestuursjaar bij een vereniging kunnen doen om zich te ontwikkelen. We versterken de samenwerking tussen mbo-instellingen, hogescholen en universiteiten. En we investeren weer in het Regionaal InvesteringsFonds, dat betekent 21.000 organisaties die zo’n 70.000 mbo studenten gaan begeleiden.
We investeren in talent, want als we dat doen, dan helpen we jongeren weer te dromen. Om te denken in mogelijkheden en niet in beperkingen. Dat is de toekomst die ik wil bouwen.
Een toekomst waarin elk kind de kans krijgt om het beste uit zichzelf te halen. En ik wil daar samen met deze Tweede Kamer aan werken.
Tot slot,
Wil ik mijn dankbaarheid uitspreken.
Voor mijn vrienden en familie die mij altijd hebben gesteund.
Voor de lessen die ik van mijn ouders heb meegekregen.
Deze lessen geef ik nu door aan mijn lieve dochter,
Zij weet dat onderschatting mij nooit heeft tegengehouden.
Dat ik mijn waarde niet heb laten bepalen door het perspectief van een ander. En dat ik mezelf nooit kleiner heb gemaakt om het voor andermans comfort.
Die superkracht, die vrijheid gun ik iedere mbo-student.
Want als we werkelijk geloven dat iedereen mee moet kunnen doen,
dan begint dat hier.
In onze woorden.
In onze keuzes.
In wie wij een stem geven aan tafel.
Dank u wel!
Maidenspeech Anouschka Biekman