Lees hier de speech van Alexandra van Huffelen terug

Democraten, 
 
Wat geweldig om vandaag hier met jullie op dit historische congres te zijn. Het congres waarop we voor het eerst onze partijleider mochten begroeten als minister-president. 
Dit is zo ontzettend bijzonder, en daarom zijn er vandaag ook veel gasten van sociaal-liberale zusterpartijen uit heel Europa. 
Ik vraag jullie ze warm en hartelijk welkom te heten met een daverend applaus. 
De Voorzitter van Renew Europe en europarlementariër, Valérie Hayer, de vice-presidenten van de ALDE-partij, uit Oekraïne, België, Finland, en andere zeer welkome gasten. 
 
Beste democraten, 
 
We begonnen zestig jaar geleden – en we zijn nog lang niet klaar. 
 
Een groep jonge vernieuwers onder leiding van Hans van Mierlo was toen bezig met het schrijven van het Appèl. Want ze maakten zich zorgen, ernstig zorgen: onze democratie was verouderd en ontoegankelijk geworden. De Tweede Kamer was een plek waar de elite achter gesloten deuren coalitie-afspraken met elkaar maakte, en waar regeringen zich veilig waanden van publieke controle. 
 
Dát is het systeem dat onze oprichters wilden veranderen – niet door het systeem te slopen, maar van binnenuit  te veranderen, door kanalen te graven naar de macht, en de revolutie te maken voordat ze uitbreekt.  
 
En in de zestig jaar na die oprichting hebben wij zoveel mensen gekend, die precies dát deden. Mensen die durfden te vernieuwen, die durfden te bouwen, en die doorbraken durfden te forceren waar geen enkele andere partij dat durfde. 
 
Denk aan generaties D66’ers, die van Appingedam tot Zierikzee, van Kerkrade tot De Koog, van Breukelen tot zelfs Brussel aan toe niet alleen kanalen naar de macht hebben gegraven, maar ook verantwoordelijkheid hebben genomen en hebben laten zien: het kan wel. 
 
Denk aan Els Borst, die moed, wijsheid en menselijkheid inbracht in ons bestuur. Toen iedereen zei dat het nooit zou lukken om medisch-ethische kwesties te adresseren in het afstandelijke Den Haag, liet juist zij zien: het kan wel. 
 
En denk aan Jan Terlouw, die ons leerde denken aan de wereld van morgen, die durfde te dromen in de politiek, en durfde te pleiten voor meer vertrouwen in elkaar en  voor meer politiek vanuit het hart. En zo liet ook hij zien: het kan wél.
 
Jan, wat hadden we dit moment nog graag samen met jou meegemaakt. We hebben veel vreugde beleefd aan jouw vriendschap – en wat zou je trots zijn op deze nieuwe generatie politici.   
 
Een generatie, inderdaad, want dit moment gaat niet over één persoon. Het gaat over ons allemaal. 
 
Rob staat voor een generatie politieke leiders die durft te kiezen voor samenwerken, en voor ambitie. Een generatie die niet blijft hangen in wat we niet willen, maar elkaar vindt in wat wel kan. Een generatie die verantwoordelijkheid neemt, die vooruitkijkt en die durft te vertrouwen op de kracht van de mensen in ons land.
 
Maar zoals ik in het begin al zei, democraten: wat zestig jaar geleden begon, is nog lang niet af. 
 
Want over een paar weken, op 18 maart, zijn de gemeenteraadsverkiezingen. En die zijn urgenter dan ooit. 39% van de mensen die bij de Tweede Kamerverkiezing wel stemden is van plan thuis te blijven. 
Negen-en-dertig procent. 
 
Dat is bijna vier op de tien mensen die het gevoel hebben dat deze verkiezingen niet over hen gaan. Mensen die misschien wel denken dat de lokale politiek ver van hen af staat, en dat hun stem toch niet gehoord wordt. Dát is nu onze verantwoordelijkheid: wij, democraten, hebben de plicht om juist deze mensen te overtuigen weer D66 te stemmen.
 
Want juist lokaal begint de democratie. In het eigen dorp waar eindelijk weer eens een de bus kan langskomen en huizen gebouwd worden. In je eigen wijk waar eindelijk weer eens gekozen kan worden voor betere jeugdzorg. En in je eigen stad waar eindelijk weer eens kan worden geïnvesteerd in schone lucht, goede scholen en kansen voor iedereen. Daar maken onze raadsleden, onze wethouders, en onze lokale afdelingen, elke dag het verschil. 
 
En wat ben ik trots op onze lokale afdelingen. Op al die lijsttrekkers en teams die al maanden keihard werken. Op de campagneleiders, de vrijwilligers, de mensen achter de schermen. En op iedereen die zich heeft ingezet voor talentontwikkeling. Die nieuwe kandidaten heeft begeleid. Die ruimte heeft gemaakt voor een volgende generatie.
Dankzij hen – dankzij jullie! – zijn we ondertussen met meer dan 37.000 leden. Nog nooit was D66 zo groot. Dat is geen toeval. Dat is de kracht van wat er gebeurt als je mensen serieus neemt. Als je ze uitnodigt om mee te doen. En als je in woorden en daden laat zien dat je gelooft dat vrijheid en vooruitgang iets is dat we samen maken. 
 
We zijn in zestig jaar tijd gegroeid, van vernieuwingsbeweging naar verantwoordelijke partij, met nog evenveel idealisme en lef als toen. Hoe hebben we dat gedaan? 
 
Door de straat op te gaan en het gesprek te voeren. 
Door te laten zien dat politiek geen cynische bende is, en dat vooruitgang mogelijk is. 
Door geen verdeeldheid te zaaien maar door samen te werken.
Kortom, door te laten zien: het. Kan. wél.
 
Democraten, dit is een historisch congres. Maar geschiedenis schrijven we niet alleen hier, in deze zaal. Die schrijven we op straat. In de buurthuizen. Aan de keukentafel. En op 18 maart: in het stemhokje.     
 
Dus ik vraag aan jullie: ga stemmen. En doe dat niet alleen: motiveer iedereen om je heen om ook te gaan. Je buren, je collega’s, je vrienden, je familie. Zeg ze: jouw stem telt echt. Laat je horen. Ga stemmen, want als iedereen meedoet, laten wij zien: het kan wel.