Het zoet van de strijd

Zij waren het al gewend. Ik kwam van de sociale academie – de vuurrode De Horst te Driebergen – en werd gelijk daarna voor veertig uur vormingsleidster bij het Vormingscentrum voor Werkende Jongeren in Heemskerk. Mijn man werkte ook veertig uur, onder andere met psychiatrische ouderen op Duin en Bosch en daar later met demente ouderen. De laatste vier maanden van zijn leven werkte hij met demente ouderen in Driehuis. Beiden waren we nogal energiek en we hadden goede werkafspraken. Zelfs met twee kleine kinderen was het gelukt om naast mijn werk nog een rechtenstudie af te ronden.

Het raadswerk zelf zo’n twaalf uur in de week, schat ik. Zondagmiddag, rond de wedstrijden van Feyenoord, een paar uur stukken lezen, maandagavond fractievergadering, donderdag raad. Voorts regelmatig op woensdag BUCH-avonden voor raads- en commissieleden en ook minimaal zes avonden per jaar zulke bijeenkomsten van regio Alkmaar. Daarnaast natuurlijk contact met bijvoorbeeld mensen van verenigingen, organisaties, actiegroepen en buurtcomités en ook 1-op-1 gesprekken en begeleiden / helpen van verschillende doelgroepen en individuele inwoners op allerlei gebied om onder andere hun toekomst mogelijk een beetje beter te maken of hun te helpen waar zij met hun problemen naar toe kunnen of waar zij wat kunnen aanvragen. Ik heb veel werkbezoeken afgelegd op allerlei momenten en allerlei niveaus. Maar het was mijn lust en mijn leven. In al die jaren heb ik ook vrijwel geen enkele landelijke bijeenkomst van D66 gemist. Je komt dan allerlei beleidsmakers tegen met wie je inzichten uitwisselt. Dat vergemakkelijkt ook de toegang tot ‘Den Haag’.

Het levert, mij althans, veel voldoening en positieve energie op: een feestje. Ik denk dat ik veel persoonlijke groei te danken heb aan mijn maatschappelijke bemoeienissen. Mijn vader zei altijd ‘kan niet staat niet in mijn woordenboek’.

Precies. Ik heb een paar keer op het randje van de dood gestaan, in 2007 een hersentumor en in 2021 met corona. Ik ben een doorzetter, mij krijgen ze niet zo gauw klein.

Als je jong bent wil je een ideale wereld. Dat is natuurlijk niet gelukt. Ik heb wel wat stenen gelegd in de vijver, waardoor de stroom positief veranderd is.

Die oerangst is kennelijk moeilijk met argumenten te relativeren. Waar die angst omslaat in haat, moet je wel je stem verheffen. Die haat mag niet worden genormaliseerd. Wat helpt is individueel onderling contact. Heel vaak hoor je ‘die buitenlanders deugen niet, behalve mijn buurman, dat is een fijne vent’.

Ja, iedereen op zijn eigen kwaliteiten waarderen en op zijn eigen niveau tegemoet treden. Duidelijk zijn over grenzen en verantwoordelijkheden. Niet neerbuigend of meelijdend, niet pamperen maar stimuleren en faciliteren. Rode draad is dat iedereen moet kunnen meedoen in de Castricumse samenleving.

Toen Pechtold het had over de Haagse slangenkuil werd hij beschimpt en weggehoond. Wat mij in de politiek tegenviel was het opportunisme, de kortheid van het geheugen, de deloyaliteit en de zelfoverschatting. Politici misbruiken vaak gelegenheidsargumenten, maar in het bestuur kom je daar niet ver mee. Programmapunten zijn natuurlijk richtinggevend, maar het speelveld verandert snel en dan is het onderlinge vertrouwen de crux voor goed bestuur.

Jan Schipper, 2026

Marika El Ouni-Huijser