“Daar word ik heel blij van“

Ik zat op het Bonhoeffer College in de medezeggenschapsraad. Op een gegeven moment vond ik, dat er voor de leerlingen een leerlingenstatuut moest komen. Samen met wat scholieren elders uit het land, hebben we toen in 1984 het Landelijk Aktie Komitee Scholieren op gericht. Dat kreeg meteen veel publiciteit. Maar we wisten, dat we na een paar allemaal van school af zouden zijn. Daarom zijn we bij het ministerie gaan lobbyen. We kregen honderdduizend gulden subsidie en konden daarmee in Amsterdam een kantoortje met enkele parttimers inrichten. Ik weet nog goed hoe ik als zestienjarige hier bij de Nutsspaarbank in de Torenstraat een deposito van een ton plaatste! Nu is LAKS een gevestigde factor, met name rond de landelijke eindexamens.

Al jong had ik politieke belangstelling. Op mijn veertiende schreef ik een brief aan de Tweede Kamerfractie van D66. Waarover weet ik niet meer, maar mijn naam kwam in een schriftje terecht. Toen Van Mierlo zijn verzet tegen een jongerenorganisatie opgaf – zij waren allemaal jong, vond hij – is in 1984 de Jonge Democraten opgericht. In de periode ’87-’89 was ik de landelijk voorzitter.

Ik ging studeren – Rotterdam, commerciële economie – en had fantasieën over een eigen bedrijf. Na een paar jaar Esso heb ik toen samen met mijn vrouw – zij had de noodzakelijke assurantiediploma’s – een digitale vergelijkingssite voor particuliere verzekeringen opgetuigd. Met succes. Toen we ons bedrijf in 2013 aan een Engelse collega verkochten, hadden we met zo’n zestig personeelsleden een miljoenenomzet. De eerste jaren bleef ik nog wel de CEO.

Eerst even bijkomen natuurlijk, met veel sport. De IronMan van Hawaï zelfs. Verder hebben we een volledig klimaatneutraal huis gebouwd, ging onze zoon puberen en behoefden mijn ouders allengs veel mantelzorg. Zo heb ik een paar jaar nagedacht over de vraag ‘waar kan ik het verschil maken?’

Op de inrichting van de samenleving, met name ook de lokale. Daarnaast maak ik me bezorgd over de democratie. Ik ben nu toezichthouder van de Stichting Democratie. Zij doen allerlei projecten, zoals onderzoek en advisering  – aan de NOS bijvoorbeeld – over verkiezingsdebatten. Een ander voorbeeld is het project voor meer praktisch opgeleiden in de politiek dat laatst groot in het nieuws was.

Al in 1986 flyerde ik voor D66 Castricum. In 2024 raakte ik toevallig betrokken bij de huisvesting van de statushouders op de Stetweg. Daar had ik veel contact met bijna alle politieke partijen en vanuit daar heb ik de lokale politiek weer opgepakt.

Ik hou erg van lekker eten en verschillende gerechten proeven. In de landen rondom de middellandse zee hebben ze een cultuur waar iedereen aanschuift aan lange tafels en het eten gedeeld wordt. Ik miste dit in Castricum. Zo kwam ik op het idee van Castricum aan Tafel. Statushouders koken heerlijke gerechten uit de landen waar ze geboren zijn voor ‘nieuwe’ en ‘oude’ inwoners van onze mooie gemeente. Elke keer zijn de mensen zo enthousiast en is iedereen zo blij. En daar word ik weer heel blij van.

Jan Schipper
10 maart 2026