Zwemtrap of zwemgrap?

En toch slepen we al sinds vorig jaar zomer met dit dossier. Als D66 Statenlid kijk ik hier met groeiende verbazing naar. Hoeveel overlegtafels kun je organiseren over een stuk RVS? Hoeveel keren kun je naar elkaar wijzen als het gaat om bevoegd gezag, beheerder, eigendomsverhoudingen en processtappen? Soms lijkt het alsof de bureaucratie groter is dan het probleem dat we willen oplossen.

Iemand zei afgelopen woensdag in de commissievergadering dat alle tijd en aandacht die hier al aan is besteed inmiddels veel meer heeft gekost dan die ene trap. Laat ik eerlijk zijn: in mijn ideale bestuurlijke wereld zou de provincie zich hier helemaal niet mee bezig hoeven houden. Dit is geen kerntaak van Provinciale Staten. We gaan niet over elk trapje in Utrecht. En dat moeten we ook niet willen.

Maar, wanneer inwoners de moeite nemen om naar Praten met de Staten te komen, wanneer zij hun verhaal doen, vertellen dat zij zich niet gehoord voelen, dat zij het water niet meer veilig in kunnen, dan verandert er iets. Dan gaat het niet meer alleen over een trap. Dan gaat het over hoe wij als overheid reageren. Over de vraag of we luisteren. Of we meebewegen. Of we bereid zijn nét dat stapje extra te zetten.

Want stel dat ik hier niet zat als Statenlid, maar als gewone inwoner. Ik zou denken: dit is toch niet uit te leggen? Dan hoor je maandenlang dat het ingewikkeld is. Dat het niet onze bevoegdheid is. Dat er overleg komt. Nog meer overleg. En nog een terugkoppeling. Ik begrijp heel goed dat mensen dan zeggen: “Zie je wel, ik moet niets van de politiek hebben.” En dat raakt mij. Ik trek mij dit aan.

Want politiek gaat niet alleen over kennis van regels. Niet alleen over weten hoe je iets moet agenderen, bij wie je moet zijn, welke procedure je moet volgen. Politiek gaat in de kern over houding. Over de wil om een probleem op te lossen. Over de vraag: willen we dat dit lukt? Ja, bevoegdheden doen ertoe. Ja, zorgvuldigheid is belangrijk. Maar uiteindelijk is de doorslaggevende factor bijna altijd politieke wil.

Willen we dat inwoners veilig kunnen zwemmen? Willen we dat recreatie voor iedereen toegankelijk is? Willen we laten zien dat inspreken zin heeft? Als het antwoord daarop “ja” is, dan volgt de oplossing. Daarom zeg ik: het kan wel. Niet omdat regels er niet toe doen, maar omdat ze nooit een excuus mogen zijn om niets te doen. Soms vraagt goed bestuur niet om meer papier, maar om een beetje moed en verantwoordelijkheid nemen. En daarom dient D66 samen met de SP en UtrechtNu! tijdens de Provinciale Statenvergadering van 18 maart a.s. een motie in. Een zwemtrap is klein, maar wat we hier laten zien, is misschien wel veel groter.