Van een coalitiepartij zijn we een partij geworden die in de óppositie zit. Ik geef toe: dat is even wennen. Maar de grootste partij bepaalt wie er meeregeert, zo werkt het nu eenmaal.
We hebben het nieuwe coalitieakkoord uiteraard kritisch tegen het licht gehouden. Bij het lezen van de eerste 25 pagina’s dachten we best vaak: onze partijnaam had hier ook onder kunnen staan. De visie op de gemeente lijkt in veel opzichten op die van de vorige coalitie. Totdat we de financiële paragraaf lazen. Want daarin bleek welke keuzes echt zijn gemaakt.
In het akkoord zijn mooie woorden geschreven over het belang van een sterk verenigingsleven, ontmoetingsplaatsen en het belangrijke werk van onze bibliotheek. Maar daar staat geen extra euro tegenover. Sterker nog, de bezuinigingen op voorzieningen die al ingeboekt zijn, en de komende jaren fors toenemen, worden niet teruggedraaid. Een kaalslag dreigt in de sociale basis. En ook voor de energie en warmtetransitie bevat het akkoord niet de plannen en niet de middelen waarmee we in 2050 – tien jaar later dan de eerdere ambitie – CO2-neutraal gaan worden.
Er staan ook mooie plannen in het akkoord. Maar wie ons programma kent, weet dat wij andere keuzes hadden gemaakt. D66 zal de komende jaren hard moeten werken en creatief moeten zijn om hierin bij te sturen. We gaan daar vol energie mee aan de slag!
‘Even wennen’
Deze column is ook verschenen in de Regiobode