Anne Wesseling
Beeld: Martijn Beekman
“Je kunt heel lang stilzitten en wachten. Volgens mij moeten we als politiek juist zelf de handen uit de mouwen steken en alles op alles zetten om vooruitgang mogelijk te maken.”
Anne Wesseling gelooft in een politiek die mensen verbindt en vooruithelpt. Onrecht en onmacht zijn voor haar de grootste drijfveren om in actie te komen. Of het nu gaat om vrouwenveiligheid, een gezonde leefomgeving of de energietransitie: volgens Anne bereik je alleen iets als je niet langs de zijlijn blijft staan, maar samen de handen uit de mouwen steekt.
Anne is klaar om de stem van de jonge generatie te laten horen, zodat we niet langer met een conservatieve blik naar de uitdagingen van vandaag kijken. Ze gelooft dat echte verandering ontstaat wanneer de politiek niet blijft wachten, maar zelf de handen uit de mouwen steekt en mensen meeneemt in de oplossingen van morgen.
Waar kom jij écht voor in beweging?
Dat is voor mij vrouwenveiligheid. En breder dan dat: de LHBTIQ+-gemeenschap, van minderheden, van iedereen die niet altijd vanzelfsprekend de ruimte krijgt om zichzelf te zijn. De kern daarvan ligt voor mij bij kansengelijkheid. Iedereen moet zichtbaar kunnen en mogen zijn, zonder zich kleiner te hoeven maken of zich onveilig te voelen op straat, op school, op het werk of in de eigen buurt.
Wat mij daarin drijft, is het gevoel van onrecht. Als ik zie hoe hard sommige stemmen klinken die anderen buitensluiten of ergens de schuld van geven, dan denk ik: daar moeten we een positief geluid tegenover zetten. Want ik geloof echt dat er in Nederland, en zeker ook in Limburg, heel veel goede mensen zijn die naar elkaar omkijken. Alleen laten zij hun stem niet altijd hard genoeg horen. Juist daarom wil ik me inzetten voor een provincie waarin iedereen zichzelf kan zijn, waarin we elkaar beschermen en waarin niemand het gevoel heeft er alleen voor te staan.
Heb jij een voorbeeld van wanneer jij hebt laten zien dat het wél kan?
Ik geloof dat je problemen alleen oplost door samen aan de slag te gaan. De afgelopen jaren hebben we in Limburg laten zien dat die aanpak werkt. Rondom gewasbeschermingsmiddelen kozen we niet voor stilstand, maar voor een aanpak samen met de boeren. Zo zetten we stappen voor de volksgezondheid én hielden we het gesprek met elkaar open. Ook op het dossier PFAS wilden we niet wachten op Europese regelgeving. We dienden een motie in om de vervuiling in Limburg beter in kaart te brengen en te zoeken naar innovatieve oplossingen. Volgens mij moet de politiek niet langs de zijlijn blijven staan, maar zelf de handen uit de mouwen steken om een gezonde leefomgeving dichterbij te brengen.
Waar ben jij optimistischer over dan de meeste mensen?
Ik ben in veel een stuk optimistischer ben dan de meeste mensen. Het kan soms als jong en naïef gezien worden, maar dat is het zeker niet. Ik hou ervan om alles positief aan te vliegen: we gaan ervoor en we zien wel hoe ver we komen. Als we vastlopen gaan we vanaf dat punt kijken hoe we weer verder kunnen. Ik hou van aanpakken en in beweging komen.
Wat je nu ziet met het nieuwe stikstofpakket, waarbij iedereen al meteen roept: ja, maar gaat dat wel werken. Daarbij heb ik zelf zoiets van: er ligt een plan, laten we ermee aan de slag gaan. En als er meer nodig is, gaan we dat regelen.