Omgevingsvisie: durven we echt te kiezen?

Tijdens de behandeling gaf de wethouder aan dat veel details later worden uitgewerkt en dat de gemeenteraad bij de echte keuzes aan zet blijft. Dat klinkt goed, maar wanneer komt een onderwerp verplicht terug naar de raad en wanneer kan het college zelfstandig besluiten?

Ook is aangekondigd dat de visie eens per twee jaar wordt geactualiseerd. Maar wat zo’n actualisatie precies inhoudt en welke rol de raad daarbij krijgt, blijft onduidelijk.

Juist omdat de visie en de bijbehorende verbeelding straks richting geven aan toekomstige ontwikkelingen, wil D66 helder houden waar de gemeenteraad aan zet is.

Over de naam ‘Groene Schatkamer’ is veel gesproken. Wat D66 betreft is die term juist goed gekozen. Een schatkamer bescherm je. Dat betekent niet dat er niets meer mogelijk is, maar wel dat natuur, landschap en water zwaar wegen wanneer nieuwe ontwikkelingen worden afgewogen. Als we het gebied zelf een Groene Schatkamer noemen, moet dat ook iets betekenen in de keuzes die we maken.

Een omgevingsvisie kijkt tientallen jaren vooruit. Dan mogen we volgens D66 ook verder kijken dan de oplossingen die vandaag al op tafel liggen.

Bij waterbeheer gaat het vaak over water vasthouden, peilen aanpassen en maatregelen op afzonderlijke plekken. Dat is nodig, maar de vraag is of we daarmee op lange termijn voldoende doen. Waarom zouden we niet serieus onderzoeken wat een randmeer langs de Noordoostpolder kan betekenen?

Zo’n grote ingreep zou mogelijk meerdere opgaven met elkaar kunnen verbinden: waterberging, het tegengaan van verdroging, natuurontwikkeling, klimaatadaptatie en recreatie. Dat betekent niet dat morgen de schop de grond in moet. Maar een visie voor 2050 is juist de plek om zulke mogelijkheden op de horizon te zetten.

Een visie voor 2050 mag verder kijken dan de oplossingen van vandaag.

Steenwijkerland moet blijven bouwen. Voor jongeren die hier willen blijven, gezinnen die een woning zoeken en ouderen die binnen hun eigen dorp willen doorstromen.

D66 steunt daarom de koers om vooral te bouwen op geschikte, hoger gelegen gronden en eerst goed te kijken naar inbreiding en herontwikkeling. Tegelijk vraagt schaarse ruimte om duidelijke keuzes: waar willen we verdichten, waar kan uitbreiding en welke landschappen willen we juist beschermen?
Een visie moet inwoners en initiatiefnemers uiteindelijk meer duidelijkheid geven, niet iedere moeilijke keuze doorschuiven naar later.

Eén keuze wilde D66 daarom zelf aan de visie toevoegen. Met ons amendement stellen we voor om nieuwe intensieve sierteelt, waaronder bollen- en lelieteelt, in beginsel niet passend te achten bij de kernkwaliteiten van het landschap en de ambitie voor een gezonde leefomgeving.

Dat is geen verbod op gewasbeschermingsmiddelen en het neemt bestaande gebruiksrechten niet weg. Het geeft wél beleidsmatige richting voor toekomstige ontwikkelingen.

Wanneer een agrarisch bedrijf stopt, kijken we uitgebreid naar wat er met de vrijkomende gebouwen kan gebeuren. Maar ook de omliggende landbouwgrond kan een andere invulling krijgen. D66 vindt het belangrijk om die grond zoveel mogelijk beschikbaar te houden voor landbouw die bijdraagt aan voedselproductie en past bij landschap, natuur en omwonenden. Een visie krijgt pas betekenis als je ook durft te zeggen wat je minder wenselijk vindt.

D66 kan zich vinden in veel van de koers die met deze omgevingsvisie wordt ingezet. Maar voor de komende jaren is er wat ons betreft één duidelijke opdracht: niet alleen ambities opschrijven, maar ze ook vertalen naar keuzes die inwoners, ondernemers en natuur daadwerkelijk houvast geven.