Onlangs las ik een nieuwsbericht waar ik van schrok. Het ging over de dalende homo-acceptatie onder jongeren. Van de meisjes was 51 procent positief over homoseksualiteit en bij jongens was dat gedaald naar 22 procent. Stel je bent 14 jaar en homo, wat zal je met lood in je schoenen naar school gaan. Of hoe vaak lach je iets weg op het voetbalveld? Hartverscheurend.
Daarom ben ik blij dat onlangs bij het Huis van de Gemeente de regenboogvlag werd gehesen. Het vertegenwoordigt juist dat iedereen zichzelf mag zijn en zijn eigen keuzes mag maken. Enorm belangrijk en niet vanzelfsprekend voor de LHBTIQA+. Soms hoor je dat er maar één vlag mag zijn: de rood-wit-blauwe. Maar waarom eigenlijk? Tijdens de Vredesweek zien we vredesvlaggen en met Orange the World vragen we aandacht voor geweld tegen vrouwen en meisjes. Die vlaggen doen niets af aan onze nationale vlag, maar vragen aandacht voor onderwerpen die ertoe doen. Ik begrijp dat de regenboog ook vanuit de Bijbel een bijzondere betekenis heeft: het teken van Gods verbond met de mens. Sommige christenen vinden het daarom lastig dat de regenboog ook een ander symbool is geworden. Anderen zien juist een mooie verbinding. Tenslotte zijn er vast ook mensen die niets met deze vlag hebben. Het is voor mij allemaal prima. De vlag als symbool kan je immers niet claimen. We hoeven het echt niet altijd met elkaar eens te zijn. Sterker nog, gelukkig verschillen we in onze overtuigingen, onze achtergrond, ons geloof en de manier waarop we ons leven inrichten.
Diversiteit is niet alleen iets wat we moeten respecteren, maar iets dat we hard nodig hebben. Als we allemaal op dezelfde manier naar de wereld kijken wordt het niet alleen saai. We missen dan andere inzichten en ideeën. Door de verschillen leren we van elkaar, stellen we vanzelfsprekendheden ter discussie en komen we tot nieuwe oplossingen.
Dat begint thuis, op school, bij de sportvereniging, op het werk of op straat. We hebben allemaal invloed op de vraag of een ander zich veilig en welkom voelt en zichzelf mag zijn. En de gemeente kan ook een handje helpen. Daarom ben ik blij dat we in Rhenen aan de slag gaan met een lokale inclusieagenda, zodat we hierover in gesprek gaan met elkaar. Als iedereen zich hiervoor inzet en wat nieuwsgierig is naar de ander dan moet het toch goed komen in onze gemeente?
Jezelf zijn is zo gek nog niet
Column Rijnpost – Week 43 (2026)
Hugo van Kooten - Beeld: Soooph Fotografie ©