Wij voeren campagne, net als andere partijen, met volle inzet. Op markten, aan de deur, in gesprekken op straat, tijdens debatten, via sociale media, in weer en wind. Voor mij is dit de derde keer als lijsttrekker. En eerlijk gezegd, dat politieke contact blijft een van de mooiste kanten van dit werk. Ideeën ontwikkelen, plannen aanscherpen, horen wat er leeft in onze kernen, dat is precies waarom lokale politiek ertoe doet.
Maar deze campagne laat ook een andere ontwikkeling zien. Een ontwikkeling die serieus zorgen baart. De hoeveelheid agressieve en ronduit beledigende reacties is fors toegenomen. Vooral online, onder vrijwel ieder bericht dat wij plaatsen, gaat het los. Niet een kritische reactie, niet een stevig inhoudelijk meningsverschil, want dat hoort erbij en daar gaan we graag het gesprek over aan. Nee, het gaat om
scheldpartijen en doelbewuste vernedering. “Vuile leugenaars”, “landverraders”, “zakkenvullers”, dat laatste bijna voorspelbaar. Maar ook woorden als “pedo”, “kontbonkers”, “bruinwerkers” en erger. Dat is niet zomaar fel debat meer. Dat is geen bijdrage aan democratie.
Dat is intimidatie.
Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Juist D66 staat daar altijd pal voor, ook als meningen ons niet bevallen. Kritiek mag scherp zijn, debat mag schuren, politiek mag botsen. Maar vrijheid van meningsuiting is nooit bedoeld als vrijbrief om mensen systematisch weg te zetten, te beledigen of te intimideren.
En precies daar raakt dit iets groters dan alleen een vervelende online reactie. Want lokale politiek draait op mensen die bereid zijn hun tijd, energie en vaak ook privéleven in te zetten voor hun gemeente. Mensen die naast werk en gezin verantwoordelijkheid nemen voor hun dorp, wijk of kern. Die zijn steeds moeilijker te vinden. Goede kandidaten vinden wordt lastiger. Mensen bereid vinden om actief zichtbaar te zijn, wordt nog moeilijker als zij zien wat er online over politici heen komt. Want wie meldt zich nog gemakkelijk aan als kandidaat wanneer je weet dat niet je ideeën, maar jij als
persoon doelwit wordt?
Dat raakt de democratie direct.
Wij tekenden daarom ook met volle overtuiging het regenboog stembusakkoord. Niet als symbool voor de vorm, maar omdat het nodig blijft. Want zolang seksuele oriëntatie nog steeds wordt gebruikt als scheldwoord tegen politici, zolang mensen denken dat je iemand kunt kleineren door diens identiteit of vermeende geaardheid te misbruiken, is die strijd nog niet voorbij.
Dat zien we nu opnieuw.
En toch geldt: wij laten ons daardoor niet wegdrukken. Wij gaan door, met opgeheven hoofd. Wij blijven zichtbaar. Wij blijven aanspreekbaar. Wij blijven staan voor onze idealen. Voor een nog fijner Lingewaard, waar iedereen vrij is, waar iedereen erbij hoort en waar politieke verschillen worden uitgevochten met argumenten, niet met intimidatie. Want democratie vraagt niet om geschreeuw, maar om moed. En die moed blijven wij tonen.
Léon Dekkers
Een stevige mening is welkom, intimidatie niet
Campagne voeren hoort bij democratie. Het is zichtbaar zijn, aanspreekbaar zijn, uitleggen waar je voor staat, luisteren naar zorgen van inwoners en verantwoording afleggen over keuzes die je maakt. Maar deze campagne laat ook een andere ontwikkeling zien.