De inzwering als PA-lid is een moment van trots. Je legt een eed af, kijkt je stadsgenoten in de ogen en weet waar je het voor doet: een brug bouwen tussen de inwoner en de politiek, en onvermoeibaar opkomen voor de mensen in onze mooie gemeente. Het openbaar bestuur van Lingewaard sterker en mooier maken, dat is de enige drijfveer. Met volle moed en trots ga ik dit avontuur aan.
Helaas werd ik de volgende dag hierop geconfronteerd met discriminerende reacties op internet, onder een post van de gemeente. Het zou “idioter” worden dat er “buitenlanders” in de Lingewaardse politiek komen, ik zou geen “echte” Nederlander
zijn en ik moest me maar bezighouden met openbaar bestuur in mijn “land van herkomst”.
Dat doet iets met je.
Niet omdat ik ineens twijfel aan wie ik ben. Het is pijnlijk en confronterend om te merken dat er mensen zijn die, nog voordat ze één inhoudelijk politiek standpunt van je hebben gehoord, al vinden dat je hier eigenlijk niet thuishoort.
Ik heb de afgelopen dagen dan ook lang nagedacht over wat ik hiermee wilde doen. Ik heb gesprekken gevoerd, reacties teruggelezen en afgewogen wat verstandig is. Ik hecht veel waarde aan de vrijheid van meningsuiting, maar dat betekent niet dat
beledigende of discriminerende uitingen de norm mogen worden.
Sommige uitspraken zijn discriminerend en ronduit pijnlijk. Wie een publieke functie vervult, moet tegen stevige kritiek kunnen; kritiek op je handelen of standpunten hoort bij de democratie. Maar iemand vanwege zijn afkomst vertellen dat hij hier niet thuishoort, is iets anders.
Toch wil ik het anders doen. Ik doe een handreiking. Ik geloof er heilig in dat we in een lokale gemeenschap verder komen wanneer we elkaar in de ogen aankijken, in plaats van berichten naar elkaar te typen vanaf een scherm. Om de kloof te dichten, moeten we elkaar juist opzoeken. Mijn uitnodiging is simpel: laten we met elkaar praten.
De koffie staat klaar.
Mustafa Ekinci
Beeld: D66 Lingewaard