Thuis in een buurt waar je jezelf kunt zijn

Wanneer voelt een buurt echt als thuis? Voor mij begint dat bij het gevoel dat je er helemaal jezelf kunt zijn, zonder je af te hoeven vragen of anderen je wel accepteren. Dat je je veilig voelt en weet dat er ruimte is voor iedereen, ongeacht waar je vandaan komt, wat je gelooft of op wie je verliefd wordt. Natuurlijk is het prettig als straten er mooi bij liggen en pleinen goed worden onderhouden, maar uiteindelijk zijn het vooral de mensen om je heen die bepalen of je je ergens thuis voelt.

Dat heb ik zelf ook ervaren toen ik op zoek was naar een woning. Ik wilde niet zomaar ergens wonen, maar juist in een buurt waar diversiteit vanzelfsprekend is en waar mensen naar elkaar omkijken. Die plek vond ik in de buurt Brusselsepoort, waar ik me vrij en welkom voel. Vaak zijn het de kleine, alledaagse dingen die dat gevoel versterken: een praatje op straat, een bekend gezicht tegenkomen of gewoon ontspannen naar huis kunnen lopen. Het zijn momenten waar je misschien niet eens bewust bij stilstaat, maar die er samen voor zorgen dat je voelt dat je erbij hoort.

Het gevoel van erbij horen gun ik iedereen in Maastricht, maar een buurt waarin mensen zich thuis voelen ontstaat niet vanzelf. Daar dragen bewoners iedere dag op hun eigen manier aan bij. Denk aan de vrijwilliger in het buurthuis, de trainer op het sportveld, de ouder die helpt op school of de buur die een oogje in het zeil houdt. Dit zijn mensen die zich inzetten omdat ze zich betrokken voelen bij hun omgeving en hun buurt graag een beetje mooier willen maken. Soms begint dat met een eenvoudig idee, zoals het organiseren van een koffieochtend of het neerzetten van een buurtkast. Juist zulke initiatieven brengen mensen bij elkaar die elkaar anders misschien nooit hadden ontmoet en versterken de onderlinge verbondenheid tussen bewoners in een wijk.

In Maastricht hebben we met het leefbaarheidsfonds al een mogelijkheid om bewoners te ondersteunen bij het realiseren van dit soort ideeën. Vanuit mijn ervaring met eerdere
leefbaarheidsprojecten heb ik gezien hoeveel verschil die ondersteuning kan maken. Soms is een relatief kleine financiële bijdrage precies het zetje dat nodig is om een goed idee werkelijkheid te laten worden. Om die ondersteuning voor zoveel mogelijk bewoners toegankelijk te maken, moeten we er wel voor zorgen dat het aanvragen ervan eenvoudig en overzichtelijk is. Wie zich wil inzetten voor de buurt, zou niet eerst zijn weg moeten hoeven zoeken door ingewikkelde formulieren en procedures. Vanuit D66 wil ik daarom kritisch kijken naar hoe we het aanvraagproces kunnen vereenvoudigen en hoe we bewoners beter kunnen begeleiden wanneer zij daarbij hulp nodig hebben.

Daarbij vind ik het belangrijk dat we niet alleen luisteren naar bewoners die uit zichzelf de weg naar de gemeente weten te vinden. Er zijn ook mensen met goede ideeën die niet precies weten waar ze moeten beginnen of voor wie het lastig is om de eerste stap te zetten. Juist hen moeten we actief proberen te bereiken en ondersteunen, zodat iedereen de kans krijgt om iets voor zijn of haar buurt te betekenen. Want of een goed idee werkelijkheid kan worden, zou niet afhankelijk moeten zijn van hoe goed iemand de weg naar de gemeente kent.

Uiteindelijk is een fijne buurt voor mij meer dan alleen een prettige plek om te wonen. Het is een buurt waar je jezelf kunt zijn, waar mensen elkaar kennen en waar je op je eigen manier iets voor een ander kunt betekenen. Een plek waar je niet alleen een huis hebt, maar waar je je ook echt thuis voelt. Werk jij samen met mij daaraan mee?