Lievelingsplek in je gemeente (en waarom?)
Ik vind het heerlijk om te hardlopen in de polder van Assendelft. Zodra ik één van de bruggetjes overloop, ervaar ik de rust en weidsheid van de polder.
LET OP: auteursrechten ontbreken. S.v.p. de auteursrechten invullen voor deze afbeelding before using it.
Als gz-psycholoog en manager in de specialistische jeugd ggz, trainer bij de plaatselijke atletiekvereniging en bovenal als moeder van drie schoolgaande kinderen, zie ik op sociaal gebied mooie dingen. Maar ik zie ook wat er beter kan: hoge kosten jeugd ggz, onveilige fietsroutes van en naar school, kinderen die te weinig bewegen. Ik wil mij hard maken om de leefomgeving van gezinnen te verbeteren. Dit probeer ik al in mijn werk, in het moederschap en hopelijk binnenkort ook als gemeenteraadslid. Mijn eerste doel is: elk kind een (sport)club.
Ik vind het heerlijk om te hardlopen in de polder van Assendelft. Zodra ik één van de bruggetjes overloop, ervaar ik de rust en weidsheid van de polder.
Elk kind een (sport)club
Veilige fietsroutes
Toegankelijke sociale voorzieningen
Voor mij betekent D66 een progressieve keuze, waarin veel meer mogelijk blijkt te zijn voor de inwoners van Nederland dan dat in eerste instantie wordt gedacht. Ik ga voor het sociale, omdat ik als kind van een alleenstaande moeder weet hoe moeilijk het kan zijn om kansen te pakken en we dan een uitgestoken hand nodig hebben of een verzorgingsstaat die bijvoorbeeld studeren mogelijk maakt. Daarnaast sta ik ook voor het liberale, waarin mensen zelfstandig en weerbaar zijn. Maar dit kan niet zonder het sociale aspect. Bovendien vind ik D66 sterk op het gebied van vrouwenrechten. Ik gun mijn dochtertje dezelfde rechten als mijzelf en wil dus niet dat hetgeen is opgebouwd (bijvoorbeeld baas in eigen buik) weer wordt afgebroken door andere partijen.
Als kind hield ik al enorm van lezen en was mijn lievelingsboek Oorlog zonder vrienden van Evert Hartman, vanwege de goed beschreven menselijke worstelingen in de moeilijke tijd die Nederland heeft gekend tijdens de tweede wereldoorlog. Ik ben nog steeds een lezer, maar kan niet echt een lievelingsboek aanwijzen, dat zijn er teveel. Wellicht het boek ‘De keuze’ van Edith Eger, waarin zij beschrijft hoe zij in een persoonlijke zoektocht haar PTSS de baas is geworden.