Cultuurhistorisch erfgoed is kwetsbaar, daar moeten we extreem spaarzaam op zijn. Voor D66 Hulst vormt dit religieus erfgoed het hart van onze kernen. Het uitvoeringsbudget dat vorig jaar op tafel lag, was absoluut niet bedoeld als ‘cadeautje’ aan het bisdom. Het was een bittere noodzaak om als gemeente zélf de regie te pakken. Om te onderzoeken hoe de panden behouden konden blijven én om lokale initiatieven professioneel te ondersteunen.
Dorpsbewoners buitenspel gezet door kortzichtigheid
Vorig jaar werd de visie gereduceerd tot een papieren tijger door een desastreus amendement van de ABGH, dat het complete budget wegsneed. Zij stonden daar helaas niet alleen in. Doordat ook HulstPlus, Fractie Willaert, GHH en de VVD de hand stijf op de knip hielden en het amendement steunden, gaf de gemeenteraad de regie volledig uit handen. Zonder budget kwam er geen gemeentelijke kerken-coördinator en lieten we het initiatief aan anderen.
We zien nu het hartverscheurende resultaat van dat stemgedrag: het Bisdom Breda heeft buiten de lokale gemeenschap om gehandeld. Het meest pijnlijke aan deze hele situatie is dat de bereidheid in de dorpen er wel degelijk is. De bewoners van Hengstdijk wilden hún Catharinakerk zelfs in eigen beheer nemen. De lokale stichting deed een serieus aanbod, maar bleek te laat; het Bisdom was achter de schermen al maanden in gesprek met de projectontwikkelaar. Jarenlange onafgebroken inzet van trouwe vrijwilligers wordt zo met één pennenstreek tenietgedaan.
Precies híér had een actieve gemeente, mét het juiste mandaat en budget, het verschil kunnen maken. Een coördinator had dorpsraden en stichtingen vroegtijdig kunnen begeleiden en de brug kunnen slaan tussen bisdom en dorp, in plaats van onze eigen inwoners in de kou te laten staan.
Hebben we maatschappelijke functies nog geborgd?
Nu ligt de bal bij een commerciële partij in plaats van bij de lokale gemeenschap. Dit roept een cruciale vraag op, een vraag die we door de passiviteit van ABGH, HulstPlus, Fractie Willaert, GHH en VVD nu achteraf moeten stellen: hebben we de maatschappelijke functies van deze kerken nog wel goed geborgd? Hoe garanderen we nu nog dat er in deze beeldbepalende panden ruimte blijft voor cultuur, buurtcentra of lokaal passende woningen? De gemeente staat nu met 1-0 achter en moet vanaf de zijlijn met een projectontwikkelaar om tafel, in plaats van zélf aan het stuur te hebben gezeten.
De les voor de toekomst
D66 gelooft in bestuurlijke daadkracht. Zonder uitvoering kun je niets. We hebben als gemeente de kans laten liggen om de toekomst van onze eigen ‘huiskamers van de wijk’ proactief en sámen met de dorpen vorm te geven.
D66 Hulst blijft echter knokken voor onze kernen. Wij eisen van het college dat zij onmiddellijk in gesprek gaan met de nieuwe eigenaar én, veel belangrijker nog, met de gepasseerde dorpsbewoners en stichtingen. We moeten redden wat er te redden valt van de maatschappelijke meerwaarde van onze kerken. Want wie het erfgoed van gisteren niet koestert en de inwoners daarbij niet actief steunt, verspeelt de ziel en de leefbaarheid van morgen.
Lees hier ons vorige bericht over de kerkenvisie.
Lees hier onze inzet op het nieuw bestuursakkoord, die ook opriep alsnog een budget voor de uitvoering van de kerkenvisie vast te stellen.
De papieren tijger ontwaakt te laat: dorpsbewoners in de kou, zes kerken in de uitverkoop
Precies een jaar geleden stelde de gemeenteraad van Hulst de Kerkenvisie vast. Een moment van hoop voor ons unieke culturele erfgoed, zo leek het. Maar D66 Hulst waarschuwde toen al: een visie zonder budget is als een kompas zonder schip. Vandaag moeten we helaas concluderen dat onze ergste vrees bewaarheid is geworden. Terwijl de gemeente afwachtend aan de zijlijn bleef staan, zijn in één klap zes van onze katholieke kerken – waaronder de H. Henricuskerk in Clinge en de Catharinakerk in Hengstdijk – verkocht aan een projectontwikkelaar uit Zuid-Holland.