Gemeentelijke zorg onder druk

Tien jaar geleden werden gemeenten verantwoordelijk voor de jeugdzorg, de Wet maatschappelijke ondersteuning en de Participatiewet. Voor die tijd hadden gemeenten vooral ervaring met uitkeringen en lichte ondersteuning in het dagelijks leven: een traplift, huishoudelijke hulp, een scootmobiel. Belangrijke voorzieningen, maar gericht op relatief overzichtelijke problemen.

Sinds 2015 is dat fundamenteel veranderd. Gemeenten zijn nu óók verantwoordelijk voor inwoners met grote en complexe problemen. Toch lijkt dat besef bij zowel inwoners als politici nog altijd onvoldoende doorgedrongen. In de gemeenteraad wordt hier nauwelijks over gesproken. Er wordt geen debat gevoerd over wat het betekent als iemand slachtoffer wordt van huiselijk geweld en geen hulp krijgt. Of als kinderen langdurig thuiszitten, inwoners dakloos raken of jeugdigen een jaar moeten wachten op GGZ-zorg.
 
Vraag een willekeurig raadslid hoeveel dakloze Albrandswaarders er zijn. Hoeveel kinderen uit huis geplaatst zijn. Hoeveel uithuiszettingen plaatsvinden. Hoeveel inwoners wachten op een participatiebaan of op specialistische jeugdzorg. Deze kennis ontbreekt. Men praat liever over koffieochtenden en eenmalige acties tegen eenzaamheid. Daarmee blijven de grootste en duurste problemen buiten beeld.

D66 Albrandswaard maakt zich zorgen. Juist de meest kwetsbare inwoners worden door het huidige zorgsysteem het hardst geraakt. Niet alles ligt binnen de invloed van de gemeente, maar daar waar dat wel het geval is voelen wij een zware verantwoordelijkheid.

We horen signalen van inwoners die zich niet gesteund voelen door het wijkteam en die vechten tegen de gemeente. Die geluiden bereiken de politiek niet. Dat moet anders. D66 wil deze verhalen actief ophalen en omzetten in verbetering.
 
Onze focus ligt op vier punten:

Zorg is geen bijzaak. Het is een kerntaak van de gemeente. En zo moeten we ook handelen.