Daniëlle Dominicus

Dat was in het weekend. Ik kwam op de fiets aan en de kinderen in de straat hadden schansjes gebouwd om overheen te fietsen. Vanzelfsprekend maakten de buren, ook zonder kinderen, een praatje. De grote betrokkenheid maakt Veere voor mij echt een gemeente om trots op te zijn.

Mensen zeggen me vaak: “Het gaat hier goed, maar we maken ons zorgen over de toekomst.” Over wonen voor hun kinderen, over voorzieningen, over drukte in het seizoen. Ik neem die zorgen serieus.

Als raadslid wil ik ervoor zorgen dat inwoners zich niet pas melden als alles al besloten is, maar dat ze vanaf het begin worden meegenomen.

Ik vind het lastig wanneer ik moet kiezen tussen twee goede belangen. Bijvoorbeeld tussen ruimte geven aan ontwikkeling en het beschermen van rust en landschap. Dat raakt me, omdat ik zelf ook van die omgeving geniet. Juist daarom wil ik zulke keuzes niet licht nemen en ze altijd goed uitleggen — ook als het besluit niet voor iedereen prettig is.

Dan hoop ik dat iemand zegt: “We voelen ons gezien.” Dat mensen merken dat herkennen. Als we dat bereiken, hebben we niet alleen beleid gemaakt, maar vertrouwen versterkt — en dat is misschien wel het belangrijkste.

Ik heb nog twee jaar in Middelburg gewoond, net voor de COVID periode en hoe mooi het huis ook was, wij horen in Westkapelle thuis. De verenigingen, een praatje bij de bakker, het strand maar vooral een nuchtere aanpak is voor mij belangrijker dan ik ooit dacht.