Celin Röhrig

Ik voel trots wanneer ik bezoekers rondleid door de gemeente en merk hoe hun beeld over Zeeland langzaam verschuift. Wat begint als verwondering over het landschap en de rust, verandert in aandacht voor de manier waarop mensen hier samen verantwoordelijkheid nemen. Van decor naar gemeenschap. Van een tijdelijk toevluchtsoord naar een plek waar mensen elkaar kennen, ondersteunen en ruimte maken voor wie daaraan wil bijdragen.

“Het moet hier rustig blijven.” Die wens begrijp ik. Maar rust zonder verantwoordelijkheid leidt tot leegte. Terwijl we spreken over behoud, verdwijnen voorzieningen en verdampt perspectief — vooral voor wie jong is. Ik heb zelf ondervonden hoe het is om de generatie waarmee je bent opgegroeid te zien verdwijnen, omdat andere regio’s meer te bieden hebben: bereikbaarheid, ontwikkelkansen en een geloofwaardig toekomstpad.

De moeilijkste keuzes zijn die waarbij het systeem klopt, maar de uitkomst wringt. Juist dan is het noodzakelijk om de Veerse politiek boven comfort te stellen. Ook wanneer het sterkste argument niet uit mijn eigen referentiekader komt. Besturen is verantwoordelijkheid nemen voor effecten die je zelf misschien niet meer zult meemaken.

Ik hoop dat mensen merken dat expertise werd ingezet om mogelijkheden te openen waar eerst blokkades leken te bestaan — binnen wetgeving, financiën en uitvoering. Dat besluiten inhoudelijk scherper werden.

Niet door wensdenken, maar door competentie. Als inwoners ervaren dat beleid tegelijk rationeler en menselijker werd — minder impulsief, meer doordacht — dan heeft D66 haar verantwoordelijkheid genomen.

Dat ik vragen blijf stellen. Niet uit wantrouwen, maar uit respect voor de complexiteit van besturen. Ik neem geen aannames over, omdat gemakzucht zelden tot verbetering leidt. Door precies te denken en aandachtig te luisteren ontstaat beleid dat standhoudt — ook wanneer het schuurt.