Marianne Smeets

Ik ben een geboren Bossche, maar ben opgegroeid in St.Michielsgestel, destijds zeer een kinderrijke buurt met veel sportmogelijkheden en een goede muziekschool. Ik heb daar een fijne jeugd gehad.
 
Na wat omzwervingen ben ik met mijn man en 2 dochters in 2008 teruggekeerd naar Gestel, omdat ik mij al eerder als oogarts had gevestigd in het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Daar werk ik nu alweer bijna 30 jaar met veel plezier.

Hoewel ik ik tijdens de gemeenteraadsverkiezingen als 7e op de lijst stond werd ik tot mijn verrassing met voorkeursstemmen in de gemeenteraad gekozen. Dat heeft mij aan het denken gezet, omdat je dan pas beseft dat je het vertrouwen van veel mensen hebt. Aangezien wij 3 heel goede kandidaten op de lijst hadden staan, heb ik mijn zetel afgestaan, maar wel besloten om steun-fractielid te worden. 

Belangrijk voor mij is om mijn wijk veilig en groen te houden en dat er genoeg voorzieningen in ons dorp aanwezig blijven. Daarom vind ik dat het zwembad open moet blijven. Wat breder kijkend ben ik voor een maatschappij die zorgzaam is en naar elkaar omkijkt.

Daarnaast wil ik mij inzetten voor meer en betere participatie voor bewoners van St.Michielsgestel wanneer er veranderingen of projecten zijn die hun aangaan. Ik ben ervan overtuigd dat, wanneer je in een vroege fase goed uitlegt waarom iets nodig is, je de meeste mensen meekrijgt.

Ik hou erg van de natuur en dankzij mijn wandelclub weet ik dat er nog meer mooie plekken in Sint-Michielsgestel zijn dan ik al dacht. Ik loop graag langs de dijk naast de Essche Stroom, Halder en Haanwijk, Zegenwerp. De golfclub hoort daar ook bij, waar ik graag speel en in de vroege ochtend soms herten op de baan zie.

Ik ben een echte lettervreter en lees alles wat er voor mijn neus komt, maar wel voornamelijk fictie. Boeken die veel indruk hebben gemaakt zijn ‘het derde leven’, Pachinko, Luister, maar ook van misdaadromans kan ik genieten.

Op dit moment volg ik de Italiaanse serie commissario Montalbano, wat zich afspeelt op Sicilië. De laatste film die veel indruk maakte is “I swear”, over het leven van een patient met Gilles de la Tourette. In de film wordt in alle facetten goed uitgebeeld wat ziekte betekent in het dagelijks leven en hoe mensen naar je kijken als je iets mankeert.