“Als je iets graag wilt, ga er dan voor”

Vandaag spreken we Marianne Dees, huisarts, boerendochter, oma, levenslustig, nieuwsgierig én een vrouw met een uitgesproken gevoel voor rechtvaardigheid.
Marianne praat warm, open en met een vleugje Zeeuwse nuchterheid. Haar verhaal leest als een uitnodiging: aan jezelf, om te groeien; en aan anderen, om elkaar te helpen waar dat kan.

“Het eerste wat in mij opkomt is: ik ben huisarts,” vertelt ze. “Dat is niet alleen een beroep, het is een manier van leven.”
Maar Marianne is meer dan dat. Ze noemt zichzelf moeder, partner en oma van vier kleinkinderen. “Al is oma-zijn niet per se mijn rol,” lacht ze, “Ik vind het wel mooi om te zien hoe ze steeds meer een uniek persoon worden.”
Daarnaast is ze — naar eigen zeggen — een kritische, autonome boerendochter uit Zeeland. Recht door zee, rechtvaardig ingesteld en iemand die graag blijft leren, haar hele leven lang.

“In mijn loopbaan was ik vaak de eerste vrouw op allerlei plekken” antwoordt Marianne.
“De eerste zwangere huisarts-in-opleiding, De enige vrouw in medische commissies vol mannen, en één van de eerste vrouwelijke huisartsen die op latere leeftijd promoveerde. Maar”, vervolgt ze, “dat was nooit bewust mijn doel. Ik merkte later pas hoeveel deuren ik ongemerkt had geopend. Voor mezelf én voor anderen.”

De vraag raakt een gevoelige snaar. Rechtvaardigheid is een rode draad in Mariannes leven. Voor haar zijn alle mensen gelijkwaardig. Dat is geen theorie, het is praktisch, dagelijks en menselijk.
“Ik zie iedereen als mens. Mensen in hokjes stoppen bestaat voor mij niet. Ik vraag altijd: wat heb jij nodig? En hoe kan ik jou helpen? Soms is dat figuurlijk een trapje aanbieden, zodat iemand net iets beter bij de hoogste plank kan.”
Die beeldspraak komt uit haar eigen jeugd: als klein meisje op de boerderij had ze regelmatig letterlijk een trapje nodig. “En eigenlijk geldt dat voor heel veel mensen — in het leven, in de maatschappij. Gun elkaar dat trapje.”

Als het gaat over wat ze belangrijk vindt in Mook en Middelaar, is ze helder: “In onze gemeente moet iedereen zich veilig kunnen voelen en bewegen,” legt Marianne uit. “Of je nu jong bent of oud, lopend, fietsend, met een rollator of in een scootmobiel. En het mooiste is: je hoeft niet te bedenken wat anderen nodig hebben — je kunt het gewoon vragen.”
Het meedenken met en luisteren naar inwoners is voor haar essentieel. “Mensen willen gehoord worden. Je hoeft niet vóór hen te besluiten, je kunt mét hen besluiten.”

Tenslotte vragen we Marianne wat haar wens is voor de gemeenschap Mook en Middelaar:
“Als iedereen elke dag één hand uitsteekt naar iemand — wie dan ook — worden we als gemeenschap zoveel sterker. Of iemand nu een moeilijke periode doormaakt, financieel krap zit, of nieuw in de omgeving is. Het begint allemaal bij omzien naar elkaar.”
Een eenvoudige gedachte. Maar zoals veel in Mariannes leven: eenvoudig, en precies daarom krachtig. Marianne is iemand die gelooft dat het wél kan, dat je dingen voor elkaar krijgt als je er echt voor gaat — en dat je dat nooit alleen hoeft te doen.