Aanvankelijk hadden de bewoners geen inspraak en mochten zij hun nieuwe woonplek niet vooraf bezichtigen. Het faciliteren van een verhuiswagen zonder enige oriëntatie is geen dienstverlening, maar een verkapte huisuitzetting. Pas na stevige politieke en maatschappelijke druk is gisteravond in allerijl alsnog een bezichtiging geregeld. Wat politieke aandacht wel niet kan bereiken. Tijdens deze haastige bezichtiging werd echter direct pijnlijk duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is om de ruimtes fijn bewoonbaar te maken.
Wat de situatie voor D66 extra onbegrijpelijk maakt, is dat dit geen incident is. Het recente opiniestuk van D66 heeft inmiddels geleid tot terechte media-aandacht, waarin helder wordt dat dit college hardleers is. Eerder heeft onze fractie het college al stevig ter verantwoording geroepen over de respectloze manier waarop een gedwongen verhuizing van Oekraïense ontheemden werd gecommuniceerd. Destijds was onze boodschap helder: de menselijke maat moet terug, zo gaan we in Hulst niet met mensen om. Het college lijkt hier geen enkele lering uit te hebben getrokken.
Op basis van artikel 32 van het Reglement van Orde stelt de fractie van D66 de volgende vragen:
- Het patroon van falende communicatie en procedure
- Klopt het dat de betreffende 20 bewoners pas afgelopen vrijdag via een brief zijn geïnformeerd over hun verplichte verhuizing van vandaag?Dit is een termijn van minder dan een week (slechts vijf dagen, het weekend meegerekend).
- Wat is de bestuurlijke of organisatorische rechtvaardiging voor deze onmogelijke en extreem korte termijn?
- Waarom vervalt het college in exact dezelfde onzorgvuldige fouten als bij eerdere gedwongen verhuizingen van Oekraïners in onze gemeente, waarover destijds terecht zoveel maatschappelijke en politieke verontwaardiging ontstond? Heeft het college het eigen beleid na die eerdere blamage dan niet aangepast?
- Empathie en de staat van de nieuwe locatie
- Waarom was een fatsoenlijke bezichtiging van de nieuwe locatie in eerste instantie geen standaardonderdeel van de procedure, en moest dit gisteravond in allerijl – pas na politieke en publicitaire druk – alsnog worden georganiseerd?
- Tijdens de bezichtiging gisteravond bleek dat er nog veel werk aan de winkel is om de ruimtes fijn bewoonbaar te maken. Laat het college deze mensen vandaag verhuizen naar een locatie die eigenlijk nog niet af of geschikt is? Er is bijvoorbeeld pas volgende week internet.
- Hoe weegt het college de psychologische impact van deze onvoorspelbare handelswijze op een groep die behoefte heeft aan rust en perspectief? We vragen immers mensen om te verhuizen, we zijn geen dozen aan het schuiven.
- 3. Keiharde garanties voor een zorgvuldige toekomst
- Voor de resterende Oekraïense bewoners in de huidige opvanglocaties is er veel onzekerheid. Gelet op de geplande sluiting van de ZorgSaam-locaties per 1 oktober, zullen ook zij de komende tijd moeten verhuizen. D66 wil uitsluiten dat zij in een vergelijkbare, stressvolle situatie belanden.
- Hoe gaat het college structureel borgen dat de menselijke maat in het vervolg wél vooropstaat bij de verplaatsing van ontheemden, zonder dat daar eerst politieke druk of media-aandacht voor nodig is?
- Is het college bereid om nú zwart-op-wit toezeggingen te doen voor alle toekomstige verhuizingen van ontheemden in onze gemeente? D66 vraagt u specifiek de volgende vier garanties af te geven:
- a) Er vindt geen onnodig gesleep met mensen meer plaats.
- b) Er worden geen onnodige dubbele of tijdelijke tussenverhuizingen meer afgedwongen in de aanloop naar definitieve huisvesting.
- c) Er vinden geen verhuizingen meer “op stel en sprong” (binnen minder dan een week) plaats; mensen krijgen ruim vooraf persoonlijk bericht.
- d) Er vinden geen blinde verhuizingen meer plaats; bewoners krijgen áltijd standaard de kans de nieuwe plek vooraf te bezichtigen en zich voor te bereiden. Liefste met een keuze voor een alternatief, mocht de plek hun niet passen.