Clemens Vinkenvleugel

Bij mij groeit zoiets geleidelijk. Het begon toen ik merkte dat inwoners wél ideeën hebben, maar zich niet altijd gehoord voelen. Dat gevoel kwam terug tijdens gesprekken in de dorpen, tijdens fractievergaderingen, en heel vaak gewoon thuis aan de keukentafel. Ik ontdekte dat politiek niet alleen gaat over besluiten, maar over het verschil dat je kunt maken in het leven van mensen. Ik ben ervan overtuigd dat onze gemeente kansen heeft die we beter kunnen benutten, en dat motiveert me om mee te doen.

De wandelroutes en omgeving rond Markelo staan wat mij betreft bovenaan. Niet alleen omdat je er Guus gelukkig maakt, maar omdat je er de kracht van onze gemeente ziet: natuur, rust, ruimte, maar ook ontmoeting. Je komt er mensen tegen, je praat even, je kijkt vooruit zonder dat je voor je scherm zit. Het is een plek die laat zien waarom het hier fijn wonen is — en waarom het de moeite waard is om dat te blijven koesteren.

Dat besluitvorming soms onnodig ingewikkeld voelt. Natuurlijk is politiek geen sprint, en zorgvuldigheid kost tijd. Maar duidelijkheid over waarom keuzes gemaakt worden, wie waarover gaat en wat inwoners daarvan merken, helpt enorm. Ik vind dat politiek toegankelijk moet zijn. Het is niet erg als we het soms niet eens zijn — als we het maar kunnen volgen.

“Luister eerst.” Het klinkt als een open deur, maar het maakt echt verschil. In discussies willen we vaak reageren vóórdat we begrijpen wat de ander eigenlijk zegt. In de raad helpt luisteren om scherp te krijgen wat iemands zorgen, belangen of verwachtingen zijn. Je hoeft het niet altijd eens te worden, maar begrip helpt om betere keuzes te maken en respectvol te blijven.

Omdat ik luister, doorvraag en beslissingen durf te nemen. Omdat ik geloof dat politiek niet ergens ver weg gebeurt, maar hier — in onze dorpen, onze verenigingen, onze wijken. En omdat ik ervan overtuigd ben dat het wél kan, en dus ook lokaal. Ik wil dat onze gemeente blijft investeren in kansen, onderwijs, leefbaarheid en toekomst. Niet alles kan in één keer, maar stilstand helpt niemand.