Menu
Dakloosheid aanpakken vraagt tegelijk om brede blik en duurzame keuzes: opvang voor nu, woningbouw voor de toekomst en minder vertraging tussen besluitvorming en uitvoering. Dankzij het aangenomen voorstel zet Almere een belangrijke stap vooruit: menselijk, praktisch en uitvoerbaar.
D66 Almere is trots dat een meerderheid van de raad het belang erkent van dit instrument voor zorg en veiligheid. Dit laat zien dat Almere niet kiest voor wegkijken, maar voor verantwoordelijkheid.
Fractievoorzitter Meke Smeulders in debat over aanpak dakloosheid - Beeld: D66 Almere
De gemeenteraad sprak de afgelopen maanden veelvuldig over een groeiende groep mensen in Almere die zonder thuis leeft. In parken, op bankjes, in bootjes of soms zelfs in tuinen zoeken zij hun toevlucht. In de koude maanden is dat extra schrijnend. Het is zorgelijk voor de mensen die buiten slapen, maar ook voor inwoners die overlast ervaren of zich minder veilig voelen in het openbaar groen en in hun eigen woonomgeving.
D66 Almere vindt dat deze situatie vraagt om menselijkheid én concrete stappen. Niemand kiest ervoor om dakloos te zijn; vaak ontstaat dakloosheid door een samenloop van omstandigheden zoals verlies van werk, psychische problemen, scheiding, schulden of het wegvallen van een netwerk. Tegelijkertijd mogen we de dagelijkse realiteit niet negeren: mensen slapen buiten omdat er simpelweg geen plek is.
De structurele oplossing blijft het bouwen van betaalbare woningen. Daar is enorme behoefte aan: bij dakloze mensen, starters, ouderen en Almeerders met een zorgvraag. Daarom wil D66 de woningbouw versnellen. In verschillende raadsstukken is duidelijk geworden dat er veel tijd verloren gaat aan interne processen, vergunningsprocedures en dubbele controles. Met de recente D66-motie wordt ingezet op het terugdringen van die bureaucratie: kortere lijnen, minder vertraging en verplicht sneller schakelen tussen afdelingen. Versnellen betekent eerder opleveren en daardoor eerder perspectief.
Maar mensen kunnen niet wachten tot er gebouwd is. Daarom heeft de raad ook naar de tussenfase gekeken: wat kunnen we nú doen? Eén van de noodzakelijke stappen is uitbreiding van opvangplaatsen voor mensen die geen dak boven hun hoofd hebben. Almere bewees al dat noodopvang mogelijk is voor Oekraïense vluchtelingen; nu zetten we dezelfde inzet in voor onze eigen inwoners. Dat vraagt investeringen, maar het is een investering die gezondheid, veiligheid en rust oplevert.
Een andere cruciale stap gaat over zorg en contact. Een aanzienlijk deel van de mensen die buiten slaapt, heeft complexe problemen: verslaving, psychische nood, trauma of financiële ontregeling. Met alleen een bed lossen we dat niet op. Daarom is begeleiding nodig. Tot voor kort konden BOA’s echter weinig doen wanneer zij mensen aantroffen die buiten sliepen, omdat de gemeenteraad eerder besloot om handhaving op buitenslapen te stoppen. Daardoor viel een groep mensen letterlijk tussen wal en schip: niet in opvang, niet in zorg en ook niet in beeld.
Daar is in de raadsvergadering van 18 december verandering in gekomen. De gemeenteraad heeft het voorstel van Leefbaar Almere en D66 aangenomen dat handhaving op buitenslapen opnieuw mogelijk maakt. BOA’s kunnen nu weer actief in gesprek en mensen op straat doorgeleiden naar zorg en opvang. Niet om te straffen, maar om wél te kunnen handelen. Het aannemen van dit voorstel betekent dat Almere een middel terugkrijgt dat in veel andere steden wél werkt: contact op het juiste moment, op de juiste plek. Dit geeft professionals meer grip, én het biedt inwoners rust.
Concreet houdt dit besluit in dat mensen die buiten slapen niet langer aan hun lot worden overgelaten. BOA’s kunnen nu direct schakelen met zorgorganisaties wanneer iemand hulp nodig heeft, én zij kunnen sturen op doorverwijzing naar opvangplekken zodra die beschikbaar zijn. Dit maakt buitenslapen niet alleen minder gevaarlijk, het verkleint ook de kans dat mensen verder afglijden of volledig uit zicht raken.
Voor inwoners biedt dit besluit duidelijkheid. Veel Almeerders hebben de afgelopen maanden zorgen gedeeld over slapende mensen in parken, bossages en achtertuinen. Met toezicht, opvang en begeleiding ontstaat een leefomgeving waarin ruimte is voor veiligheid én menselijkheid.
Het doel blijft helder: een stad waar mensen niet gedwongen worden buiten te slapen. Een stad waar hulp bereikbaar is, waar woningen worden gebouwd en waar niemand wordt vergeten.