Ouder worden brengt veranderingen met zich mee, en juist dan is het belangrijk dat mensen zich gezien en ondersteund voelen. Ouderen vormen een waardevolle en betrokken groep binnen onze dorpen. Ze zijn mantelzorgers, vrijwilligers, buurtgenoten, kennisdragers. Hun ervaring en bijdrage verdienen respect, ruimte en zekerheid.
D66 Oisterwijk kiest voor een gemeente waarin mensen waardig ouder kunnen worden: met eigen regie, passende woningen, goede zorg dichtbij en mogelijkheden om actief mee te blijven doen. Niet vanuit betutteling, maar vanuit vertrouwen.
Oud worden doen we samen. In dorpen waar mensen naar elkaar omkijken en waar de overheid naast je staat, niet tegenover je.

Veel ouderen willen het liefst in hun eigen dorp blijven wonen, dichtbij familie, vrienden en vertrouwde plekken. Dat kan alleen wanneer er voldoende passende woningen zijn. D66 kiest daarom voor levensloopbestendige woningen in alle kernen en voor appartementen die geschikt zijn voor mensen die wat extra ondersteuning nodig hebben. We stimuleren hofjes en gemengde woonvormen waar jong en oud samenleven en waar mensen elkaar vanzelf tegenkomen. En we zorgen dat ouderen die kleiner willen wonen dat kunnen doen zonder het gevoel te hebben dat ze moeten inleveren. Doorstroming begint bij woningen die aantrekkelijk zijn en echt passen bij de fase van iemands leven.

Goede zorg hoeft niet ingewikkeld te zijn. Ze moet vooral duidelijk, bereikbaar en afgestemd zijn op de persoon die hulp nodig heeft. Daarom willen we één herkenbaar loket waar ouderen en mantelzorgers terechtkunnen met al hun vragen. Zorgteams werken wijkgericht, met vaste gezichten die de omgeving kennen en vertrouwen opbouwen. De samenwerking tussen huisarts, welzijnsorganisatie en wijkverpleging moet soepel en vanzelfsprekend zijn. Mantelzorgers verdienen ondersteuning, omdat zij dagelijks veel verantwoordelijkheid dragen. Zorg zou nooit een zoektocht moeten zijn: ze hoort vanzelfsprekend dichtbij te zijn.

Mensen weten zelf het beste wat bij hen past. De rol van de overheid is ondersteunen, niet overnemen. Daarom maken we zorgplannen altijd samen met de oudere, zodat wensen en keuzes centraal staan. We zorgen voor flexibiliteit in ondersteuning: soms gaat het om een paar uur hulp per week, soms om tijdelijke intensievere zorg. Ook keuzevrijheid is belangrijk; mensen moeten kunnen kiezen welke diensten en aanbieders bij hen passen. Digitale hulpmiddelen kunnen helpen voor wie dat wil, maar er moet altijd een alternatief zijn voor wie liever persoonlijk contact heeft. Regie is een essentieel onderdeel van waardigheid.

Eenzaamheid is vaak onzichtbaar, maar raakt veel mensen. Daarom kiezen we voor een aanpak die werkt. In alle dorpen moeten plekken zijn waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en activiteiten die aansluiten bij echte interesses, niet alleen bezigheidstherapie, maar momenten die energie geven. Maatjesprojecten en burennetwerken helpen mensen uit hun isolement, en via huisartsen, wijkteams en vrijwilligers signaleren we vroeg wanneer iemand dreigt weg te glijden. Ontmoeting is geen luxe; het is een basisvoorwaarde voor een waardevol leven.

Ouderen moeten zich veilig en zelfstandig kunnen blijven verplaatsen. Daarom investeren we in logische looproutes, in bankjes op plekken waar je even moet kunnen uitrusten, en in voldoende toegankelijke openbare toiletten. De verlichting in wijken en dorpen moet betrouwbaar en veilig zijn, en het openbaar vervoer moet toegankelijk blijven, ook voor mensen die minder mobiel zijn. Lokale vervoersoplossingen zoals ParelCabs blijven belangrijk om iedereen verbonden te houden met voorzieningen, activiteiten en sociale contacten. Toegankelijkheid is een basisvoorwaarde voor gelijke kansen.

Beleid over ouderen kan niet zonder de stem van ouderen. Daarom betrekken we hen structureel via adviesgroepen en wijkraden. We luisteren bewust naar verschillen: iemand van 65 heeft andere wensen en behoeftes dan iemand van 85. We houden rekening met de diversiteit aan leefstijlen, achtergronden en gezondheidsniveaus. Ouderen zijn geen doelgroep om over te praten, maar een volwaardige en onmisbare stem in onze gemeenschap.