“Stichtse Vecht bruist weer. En we zijn nog niet klaar”

Ik vind dat we ongelooflijk veel hebben bereikt. De grootste uitdaging lag meteen bij de start: de organisatie was niet op orde. Taken konden soms letterlijk niet meer worden uitgevoerd. Er lag een lijst van twaalf pagina’s met taken die niet meer konden worden uitgevoerd. Mensen vertrokken, vacatures bleven openstaan. Dat moest eerst opgelost worden, anders kun je geen enkel politiek doel realiseren.

Omdat ik vind dat je als bestuurder ook de moeilijke klussen moet durven oppakken. Het had ook mis kunnen gaan, maar we hebben de trend weten te keren. Met een nieuwe gemeentesecretaris en duidelijke rolverdeling is er rust gekomen. Nu, 3,5 jaar later, zie je dat de organisatie weer veel aankan. De dienstverlening is verbeterd, er wordt weer ontzettende veel werk verzet en we kijken weer vooruit.

Op de Uitvoeringsagenda Duurzaamheid. Die hebben we niet alleen opgesteld, maar ook uitgevoerd – mét middelen. Denk aan het isolatieprogramma, de enorme groei van zon op dak in 2024, en de verkenningen naar warmteoplossingen. Dat is echt bouwen aan de toekomst.

Daar hebben we de relatie met ondernemers hersteld. Toen ik daar begon was de afdeling Economische Zaken leeg. Als er niemand op dat dossier zit, kent niemand de bedrijven nog. We hebben accountmanagement opgezet, goede samenwerking met ondernemersverenigingen en in Breukelen zijn we met inwoners en ondernemers aan de slag gegaan met een toekomstbestendig centrum. De Boerentafel met wethouder Karin Van Vliet is ook een mooi voorbeeld van hoe we de relatie met ondernemers hebben hersteld.

Absoluut. Als je alleen brandjes blust, kom je nergens. We moeten nadenken over onze positie tussen Amsterdam en Utrecht. Wat willen we beschermen? Wat kan wél? De gebiedsvisie Maarssenbroek is daar een mooi voorbeeld van. En ik vind het belangrijk dat we inwoners breed betrekken. De gelote wijkberaden geven echt nieuwe inzichten.

Ja. We hebben vanaf het begin geïnvesteerd in vertrouwen en communicatie tussen de coalitiepartijen. Je hoeft het niet altijd eens te zijn, maar je moet elkaar wel blijven opzoeken. Dat heeft dit college stabiel gemaakt. Het overlijden van VVD-wethouder Arjan Wisseborn was een enorme klap, persoonlijk en bestuurlijk. Het was ongetwijfeld het dieptepunt van deze bestuursperiode.

Voor mij was dat het vaststellen van het Uitvoeringsplan Duurzaamheid. En in de ruimtelijke ordening het vergevorderde plan om de productielocatie van sapfabrikant Schulp te verplaatsen van het Zandpad naar  een nieuwe locatie aan de corridor in Breukelen.  Al zitten daar nog wel wat  hobbels, zoals netcongestie. Ook in het sociaal domein ben ik blij dat we nu echt stappen zetten om jeugdhulp en WMO toekomstbestendig te maken. Dat is ingewikkeld, maar noodzakelijk.

Ik vind dat de provincie Utrecht bestuurlijk onjuist heeft gehandeld. Er is nooit afgesproken dat als je niet op tijd zonnevelden vergunt, je automatisch windmolens krijgt. Die regel heeft de provincie zelf bedacht. En inhoudelijk is de locatie onacceptabel: het ligt in de ‘Langzame Vecht’, een cultuurhistorisch belangrijk gebied met veel recreatie. Dat willen we juist beschermen. De zorgen van inwoners begrijp ik volledig – van gezondheid tot waardedaling van woningen.

Ik hoop van niet. De provincie lijkt er erg op gefocust, en soms worden dit soort projecten prestigeprojecten. Maar het blijft onzeker.

Uitstekend. Als adviseur geef je advies, als wethouder neem je besluiten. Mensen verwachten richting. Dat past bij me. Ik krijg energie van het debat, van inwonersavonden, van samenwerken met de raad, de organisatie en de samenleving.

De intensiteit van de verantwoordelijkheid. En de werkdruk – 50 tot 60 uur per week is normaal. Doordeweeks zien we elkaar thuis niet zoveel. Zonder steun thuis kan ik dit niet doen.

In het derde jaar. Je ziet dat dingen lukken, dat de organisatie sterker wordt, en dat er nog veel te doen is. Denk aan de herinrichting van jeugdhulp en WMO richting 2027, de omgevingsvisie toekomstgerichter en concreter maken, participatie verder verdiepen, en de dienstverlening verbeteren. Ik zie veel kracht in de samenleving en wil daar graag aan blijven bouwen vanuit D66‑gedachtegoed.

Nee. Ik ben echt een bestuurder. Ik wil graag verder als wethouder. Als we niet in de coalitie komen, is het aan nummer acht om de zetel te nemen.

Ga stemmen. Gemeentepolitiek gaat over je directe leefomgeving. Elke stem telt – letterlijk, dat zagen we vier jaar geleden toen we letterlijk twee stemmen tekort kwamen voor een vijfde zetel. En natuurlijk hoop ik dat mensen opnieuw voor D66 kiezen. We hebben laten zien dat we verantwoordelijkheid nemen, samenwerken en resultaten boeken. Daar wil ik graag mee doorgaan.

(Lachend) Daar ga ik natuurlijk van uit!