Blijf op de hoogte!

Door uw mailadres in te vullen en op "verstuur" te klikken geeft u ons toestemming om uw mailadres op te slaan. Dit gebruiken wij om u regelmatig updates te sturen. Hier kunt u meer vinden over hoe wij omgaan met uw persoonsgegevens.

Steun ons en help Nederland vooruit

dinsdag 9 oktober 2018

Alexander Pechtold neemt afscheid van de Tweede Kamer

Vandaag neemt Alexander Pechtold afscheid van de Tweede Kamer. Lees zijn afscheidsbrief aan de voorzitter van de Tweede Kamer, Khadija Arib, hier.

Geachte voorzitter, beste Khadija,

Ik hoor het je denken: daar vertrekt er weer eentje voortijdig. Ik deel het gevoel dat de doorstroming soms zorgelijk is, maar na twaalf jaar is het voor mij mooi geweest.

Met een mengeling van dankbaarheid en weemoed neem ik met ingang van morgen afscheid van het hoogste ambt in onze parlementaire democratie. De afgelopen jaren waren voor mij nooit saai en telkens was er een nieuwe uitdaging. Niet alleen de groei van drie naar uiteindelijk negentien zetels, ook mijn rol als fractievoorzitter was steeds afwisselend. Van opbouw in de marge, stevige oppositie en uiteindelijk via constructieve oppositie naar coalitiepartij.

Heel bewust ben ik na de vorming van het kabinet Rutte III in de Kamer gebleven. Het ambacht van Kamerlid is een blijvend leerproces en geeft een vrijheid van denken en handelen, die zeer bij mij past. Het is heel gezond om geregeld, ondanks alle hectiek, na te blijven denken over je eigen rol en effectiviteit. Dit voorjaar heb ik na gesprekken thuis en met vrienden besloten dat ik na de eerste Prinsjesdag van dit kabinet wilde stoppen. Het juiste tijdstip voor vertrek lijkt in ons werk niet te bestaan, de juiste plek voelde voor mij heel natuurlijk: op het congres van mijn partij.

Er is sinds 2006 ontzettend veel gebeurd en veranderd en toch lijken de jaren voorbij gevlogen. Mijn eerste bijdrage ging over de profielschets van de voorzitter, die ik een sterkere rol wilde laten spelen bij de veranderde omstandigheden van ons werk. Mijn laatste stem vorige week was tegen de zoveelste motie van wantrouwen rond middernacht.

Er wordt veel gesproken en geschreven over het klimaat in de Kamer. De opwarming is geregeld voelbaar en de oorzaak ook aantoonbaar: wijzelf. Maar anders dan het klimaat buiten -wat in wetten en regels gevangen kan worden- gaat het hier vooral om onze eigen verantwoordelijkheid. Ik behoor zeker niet tot diegenen die vroeger alles beter vonden. Ik heb stevig debat zelf nooit geschuwd. Taalgebruik kan ontsporen, maar daar heeft u als voorzitter alle ruimte om te corrigeren of grenzen te stellen. Moeizamer vind ik de verbureaucratisering van debatten, de inflatie van de instrumenten als moties en zeker die van wantrouwen. De steeds hyperiger reacties tussen mediaberichten en onze agenda gijzelen ons in het nu. En belemmeren onze verantwoordelijkheid voor de lange termijn. Luisteren wordt steeds moeilijker en het compromis wordt niet meer op zijn onschatbare waarde getaxeerd.

U ziet ik maak graag gebruik van dit ene moment van bespiegeling. Ik ben ontzettend trots dat ik zo lang mijn eigen idealen en die van mijn partij hier mocht verwoorden. Vele zijn een stap verder gebracht of zelfs gerealiseerd. Het meest stimulerende was, dat ik dat met steeds meer betrokken fractiegenoten mocht doen en nu zelfs met zes bewindslieden. Als kunsthistoricus was ik het aan mijn stand verplicht mij in te zetten voor noodzakelijke investeringen in de cultuursector. Betrokken zijn bij de aankoop van twee Rembrandts, was mijn absolute guilty pleasure.

Ik ga alles missen, maar vooral de collega’s, medewerkers en iedereen die we zo treffend Kamerbewoners noemen. Dank aan iedereen. Hou de collegialiteit, buiten het oog van de camera, hoog en koester het. Redenen om langer te blijven waren absoluut mijn voorzitterschap van de commissie Koninkrijksrelaties én natuurlijk de Kunstcommissie. Maar zelfs daar heb ik vertrouwen dat ik gepassioneerde opvolgers krijg.

Tot slot, mijn toekomst is nog ongewis, maar dat is inherent aan ons vak. Het waren voor mij bevoorrechte en eervolle jaren van mijn leven. Ik heb er op zovele momenten van genoten. Mijn laatste advies aan u allen is dus: geniet er bewust van, want voor je het weet ben je een brief als deze aan het tikken.

Met collegiale en hartelijke groet,

Alexander Pechtold